ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΧΡΕΟΣ: ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΣΟΚ

Τα ψέμματα Παπαδήμου και οι ευθύνες Σαμαρά (και αριστεράς)

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
Konstantakopoulos.blogspot.com

Η χώρα δεν ανήκει στους πολιτικούς της!
 
ΕΠΙΚΕΙΜΕΝΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ

Ζούμε τώρα στην Ελλάδα μια συνωμοσία σιωπής ως προς τα ουσιώδη, περίσπασης στα δευτερεύοντα και παραπλάνησης, προκειμένου να ολοκληρωθεί το έγκλημα του Μαΐου 2010. Τα ουσιώδη είναι το PSI, το νέο Μνημόνιο και η Δανειακή, το εμπάργκο πετρελαίου από το Ιράν. Θέμα ημερών ή εβδομάδων η υιοθέτησή τους, αρχής γενομένης από το, δυσχερώς αντιστρέψιμο εκ των υστέρων. έγκλημα εθνικής προδοσίας που θα συνιστά η παράδοση, αυτές τις μέρες, του σημαντικότερου όπλου της Ελλάδας, της υπαγωγής των ελληνικών ομολόγων στη δικαιοδοσία του αγγλικού δικαίου και μη ελληνικών δικαστηρίων, έναντι μη βιώσιμης συμφωνίας αναδιάρθρωσης του χρέους.

Αν η κυβέρνηση δεν μεταβάλλει άρδην τη “διαπραγματευτική” της τακτική και αν ο ελληνικός λαός δεν αποτρέψει, έστω και την υστάτη, την έγκριση των συμφωνιών, όπως σήμερα προαλείφονται, η Ελλάδα θα αφοπλισθεί νομικά και θα στραγγαλισθεί οικονομικά και ενεργειακά, προτού της επιτεθούν επιχειρώντας να τη διαλύσουν, βάζοντας πιθανώς και το θεμέλιο της ευρωπαϊκής διάλυσης.  

Ο ισχυρισμός του Λουκά Παπαδήμου ότι, με αυτά τα μέτρα, θα σώσει την Ελλάδα από τη χρεωκοπία και θα τη διατηρήσει στο ευρώ, είναι ψέμμα μεγαλύτερο από το “λεφτά υπάρχουν” του Γιώργου Παπανδρέου. Οι συμφωνίες αυτές, με τη μορφή τουλάχιστο που τίθενται σήμερα, λύνουν τα χέρια των Πιστωτών και των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων που αυτοί ελέγχουν σε μεγάλο βαθμό, όπως και τη δική μας, για να οδηγήσουν, αν το επιλέξουν, τη χώρα σε οικονομική και κοινωνική καταστροφή προς παραδειγματισμό όλης της Ευρώπης και να την πετάξουν έξω από το ευρώ, αφού πρώτα λύσουν τα δικά τους προβλήματα με το ελληνικό χρέος και αρπάξουν νομίμως, με την απαιτούμενη ψήφο 180 βουλευτών, για την οποία σχηματίστηκε αυτή η κυβέρνηση, τους τίτλους ιδιοκτησίας της χώρας, μαζί και όσων ενεργειακών πόρων ανακαλυφθούν!

Οι συμφωνίες αυτές δεν αποτρέπουν, διευκολύνουν τη χρεωκοπία, γιατί δεν καταλήγουν σε βιώσιμο χρέος, ούτε σε βιώσιμη οικονομία και χώρα. ‘Eνας κεφαλαιούχος μπορεί να βάλει τα λεφτά του ακόμα και σε χρεωκοπημένη χώρα, γιατί ο βρεγμένος δε φοβάται τη βροχή. Κανείς κεφαλαιούχος δεν τα βάζει σε χώρα με μη βιώσιμο χρέος.

Μια κυβέρνηση που δεν έχει εκλεγεί από τον ελληνικό λαό, που είναι αποτέλεσμα εγχωρίων και ξένων συνωμοσιών και ωμών επεμβάσεων, για να παραβιαστεί το σύνταγμα και να εξυπηρετηθούν οι μεγάλες τράπεζες, μια κυβέρνηση που βρίσκεται στην εξουσία χάρη σε απάτες και ψέμματα, ένα πολιτικό σύστημα που είναι το ίδιο υπεύθυνο για τα μεγαλύτερα σκάνδαλα στην ιστορία της χώρας, που δημιούργησε το ίδιο το πρόβλημα του χρέους που αντιμετωπίζουμε, έρχεται και μας λέει τώρα ότι έχει το δικαίωμα να πάρει αποφάσεις που μετά θα χρειαστούν πολέμους και επαναστάσεις για να ανατραπούν, αν ανατραπούν, δεσμεύοντας την Ελλάδα σε δρόμο χωρίς επιστροφή. Ποιός της έδωσε το δικαίωμα να τα κάνει αυτά; Η λαϊκή εντολή του 2009, μας λένε, μια ψήφος που δόθηκε σε τελείως διαφορετικές συνθήκες και που ήταν το αποτέλεσμα της μεγαλύτερης απάτης όχι στην ελληνική, αλλά σε όλη την ευρωπαϊκή ιστορία.

Φτάσαμε σήμερα στο πρωτοφανές, εξωφρενικό σημείο, να υπερασπίζονται την Ελλάδα, και μαζί την Ευρώπη, διεθνώς, εναντίον των Τραπεζών, από μόνοι τους, εμβληματικές προσωπικότητες όπως ο Χέλμουτ Σμιτ και ο Ζακ Ντελόρ, η Handelsblatt, η φωνή της γερμανικής βιομηχανίας, οι κάτοικοι της Νάντης που ζητάνε την ελληνική υπηκοότητα, η Πρόεδρος της μακρινής Αργεντινής και η συνείδηση της Λατινικής Αμερικής, ο συγγραφέας Εντουάρντο Γκαλεάνο, που, ως νέος Μπάιρον, βροντοφωνάζει “είμαι Έλληνας”. Και νάχουν αφήσει δίχως φωνή στον κόσμο την Ελλάδα τα ανθρωπάκια, οι γραικύλοι των Αθηνών, που το μόνο που ξέρουν να κάνουν είναι να τρομοκρατούν και να παραπλανούν τους υπηκόους τους. Να οργανώνουν τις προϋποθέσεις των καταστροφών και μετά να μας εκβιάζουν ότι θα πραγματοποιηθούν. Να μας προτείνουν να αυτοκτονήσουμε ομαδικά, ένοχοι γιατί τους αφήσαμε τόσα χρόνια να καταστρέφουν τη χώρα μας χωρίς να αντιδράσουμε, να την έχουν οδηγήσει σε τέτοιο χάλι που έγινε, με το πρώτο, μπουκιά για τις ύαινες των αγορών, και τώρα πρέπει να τους αναγνωρίσουμε, στους υπεύθυνους της καταστροφής και της λεηλασίας, την ιδιότητα του σωτήρα!

Φτάσαμε στο σημείο η Μέρκελ να δηλώνει “κάναμε λάθος με την Ελλάδα” κι αντί ο Παπαδήμος να πιάνεται αμέσως από αυτό και να της λέει, “έλα Καγκελλάριε να το διορθώσουμε το λάθος”, να ζητά περισσότερο δηλητήριο ως δήθεν φάρμακο δια του νέου Μνημονίου. Γιατί, λέει, πρέπει να ανακτήσουμε την εμπιστοσύνη των ξένων. Ακόμα και κάποιος που πάει σε ενεχυροδανειστήριο, δεν είναι τόσο ανόητος ή ψεύτης να πιστεύει ότι πρέπει, για να σωθεί, να αποκτήσει την εμπιστοσύνη του τοκογλύφου! Αδέλφια, δεν είναι φίλοι μας ο Σόρος κι ο Νετανιάχου, ούτε οι τύποι από τη Goldman Sachs και τη Paribas.

Δεν μπορούν να πουν όχι

Τα κάνουν αυτά Πρωθυπουργοί Ελλήνων, λαού που, για λογαριασμό του Γένους των Ανθρώπων, ίδρυσε τη δημοκρατία, διακηρύσσοντας στον Επιτάφιο “Χρώμεθα γὰρ πολιτείᾳ οὐ ζηλούσῃ τοὺς τῶν πέλας νόμους” (“έχουμε κράτος που δεν ζηλεύει τους νόμους των άλλων”) και που υπέτασσε τους βαρβάρους “δια το μη δύνασθαι την ου συλλαβήν λέγειν”. ‘Eχουμε οι Έλληνες Πρωθυπουργό, ο νομικός σύμβουλος του οποίου χαρακτηρίζει ανέφικτη φαντασίωση τη λαϊκή κυριαρχία, προφανώς όμως μόνο ανέφικτη δεν θεωρεί την τραπεζική, στην οποία άλλωστε χρωστάει τη θεσούλα του.

H πιο ζωτική για την επιβίωση ιδιότητα είναι η ικανότητα να λες όχι όταν χρειάζεται. Φυσικά, είναι πολύ προτιμότερο να το λες έλλογα, προετοιμασμένα, με σχέδιο και συμμάχους. Αλλά οι “ηγέτες” μας, που προσπαθούν όλοι μαζί ενωμένοι, να καταπραΰνουν τους φόβους τους και να ξεχάσουν τις ενοχές τους, αν έχουν, δεν ξοδεύουν ούτε δράμι από το άψυχο μυαλό τους για να σκεφτούν τι πραγματικά πρέπει να κάνουν για να υπερασπίσουν τη χώρα. Όλη τους η προσπάθεια είναι πώς να βρουν δικαιολογίες για τις συνθηκολογήσεις τους, όχι Τσολάκογλου, που τους είπε ο Μίκης, αλλά Εφιάλτες. Κάνοντας πιθανότερες, και την τελική ρήξη, και την ήττα.

Ο επικεφαλής οικονομολόγος του ΔΝΤ Μπλανσάρ, ο σύμβουλος του Σόιμπλε και ο Υφυπουργός του έρχονται και λένε ότι 50% κουρέματος δεν φτάνει, ότι το χρέος δεν θα γίνει βιώσιμο. Αν όμως δεν γίνεται βιώσιμο, γιατί ετοιμάζεται ο σκοτεινός τραπεζίτης της Τριλάτεραλ, που ήρθε “να μας σώσει”, να παραδώσει το μεγαλύτερο διαπραγματευτικό χαρτί της Ελλάδας, το ελληνικό δίκαιο και την αρμοδιότητα των ελληνικών δικαστηρίων για τα ομόλογά της; Γιατί πάει σε χρεωκοπία τη χώρα, αφού πρώτα την αφοπλίσει; Γιατί δεν λέει, εντάξει, σας δίνω και το αγγλικό δίκαιο, αλλά δώστε μου και σεις 80% κούρεμα, ένα βιώσιμο χρέος δηλαδή;

Η Αθήνα θάπρεπε να αρπαχτεί από τις θέσεις των Γερμανών και του ΔΝΤ, αντί να υποστηρίζει, όπως πράττει συστηματικά μέχρι τώρα, τα συμφέροντα των διεθνών τραπεζών εναντίον της Ελλάδας, υπονομεύοντας ακόμα και αυτούς που, για δικούς τους λόγους, συστημικής ευστάθειας ή άλλους, έρχονται αυτόκλητοι αρωγοί των ελληνικών συμφερόντων. Οι πληροφορίες από τις διαπραγματεύσεις για το PSI είναι λίγες και αντιφατικές, συγκλίνουν όμως ότι ο Παπαδήμος ξεκίνησε το παζάρι παραχωρώντας  το ελληνικό “ατομικό όπλο” στον πόλεμο χρέους! Το ελληνικό δίκαιο και τα ελληνικά δικαστήρια. Κυττάει τώρα να αποσπάσει φύλλο συκής για την κοινή γνώμη, τη δικαιοδοσία των ελληνικών δικαστηρίων στην εκτέλεση των αποφάσεων, όχι στην εκδίκαση των διαφορών. Μια ακόμα ελληνική γελοιότητα που θα κάνει τη στρουθοκάμηλο να φαίνεται εξυπνότατο ζώο.

Πολιτικοί και κοινωνία

Ένας από τους επικεφαλής του “μνημονιακού μπλοκ” στα ΜΜΕ αγόρασε θωρακισμένη λιμουζίνα. Προφανώς υποπτεύεται ότι δεν έχει βάλει, με την πολιτική που υποστηρίζει, και που φτάνει τώρα στην κορύφωση, τη χώρα σε τροχιά σωτηρίας, αλλά καταστροφής και φοβάται, παίρνει τα μέτρα του. Δεν είναι παράξενο. Καμιά φορά, σε αυτά τα παιχνίδια, δεν είναι σπάνιο να σε καθαρίσουν τελικά κι αυτοί που εξυπηρετείς, αποδίδοντας την ευθύνη στους αντιπάλους τους!

Παράξενο είναι γιατί δεν λειτουργεί το ένστικτο αυτοσυντήρησης στους κ.κ. Παπαδήμο, Σαμαρά, τους συνεργάτες τους, την ελληνική πολιτική και άρχουσα τάξη στο σύνολό της. Ακόμα και το θλιβερό τέλος του Γ. Παπανδρέου δίπλα τους δεν τους διδάσκει. Ελπίζουν ότι δεν τους αφορά. Ψυχολογικά, παραμένουν εγκλωβισμένοι στην τροχιά καταστροφής της Ελλάδας, αυταπατώμενοι ότι δεν θα είναι και δική τους αυτοκαταστροφή, ανήμποροι να ενεργήσουν ως αυτόνομα υποκείμενα. Διανοητικά, κατασκεύασαν μια δική τους “εικονική πραγματικότητα” για να συνεχίσουν τον ρόλο που ήχθησαν να παίζουν.

Δεν εγκλωβίστηκαν μόνο χάρι στις δικές τους, προσωπικές ιδιότητες, αδυναμίες και ανεπάρκειες. Είχαν, την κρίσιμη στιγμή, “βοήθεια από το εξωτερικό”. Είναι η “Διεθνής των Συμβούλων”, που έφερε στην Ελλάδα ο Παπανδρέου, ένα τμήμα όμως της οποίας κέρδισε την εμπιστοσύνη του στενού περιβάλλοντος Σαμαρά. Ο αρχηγός της ΝΔ ανέλαβε μια επιπλέον, ιστορική ευθύνη. Προσωποποιώντας για μεγάλο διάστημα, την ελπίδα μέρους των Ελλήνων για εναλλακτική, συνέβαλε καθοριστικά, με τη μεταστροφή του, στο κλίμα κατάθλιψης που επικρατεί τώρα, αναγκαίο για να πραγματοποιηθούν τα εγκλήματα κατά της χώρας που προγραμματίζονται τις επόμενες μέρες και εβδομάδες.

Τα πολιτικά κόμματα που κυβερνάνε και όσα αντιπολιτεύονται, οι παράγοντες επιρροής, ο ελληνικός λαός στο σύνολό του, μπορούν ακόμα, αλλά έχουν πια ελάχιστο χρόνο να τα αποτρέψουν. Δεν υπάρχει σήμερα ‘Eλληνας, είτε το ομολογεί, είτε όχι, που να μην αναγνωρίζει μέσα του τις ιστορικές ευθύνες του Γιώργου Παπανδρέου και της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ για την πορεία καταστροφής της Ελλάδας που εγκαινίασαν. Αλλά ο Παπανδρέου δεν μπόρεσε να ολοκληρώσει την καταστροφή. Οι Παπαδήμος και Σαμαράς καλούνται να το κάνουν, επωμιζόμενοι αντίστοιχες ή μεγαλύτερες ευθύνες. Είναι και προς το δικό τους, προσωπικό συμφέρον, να μην το πράξουν. Αν δεν μπορούν να φερθούν ως εθνικοί ηγέτες, ας φύγουν. Κι ας πάνε σε κάθε περίπτωση τη χώρα άμεσα σε εκλογές, όπως έχουν υποχρέωση εκ του Συντάγματος. H χώρα μας είναι δική μας, δεν είναι ούτε των Πιστωτών, ούτε των πολιτικών. Ας αποφασίσουμε εμείς τι θέλουμε. Ακόμα κι αν οι εκλογές δεν προσφέρουν τη λύση, θα σταματήσουν την πολιτική ανωμαλία που συμβάλλει στην εθνική καταστροφή. Ιστορικές είναι βέβαια και οι ευθύνες όλων μας, ανάλογα με τις δυνατότητες καθενός, περιλαμβανομένων και των πολιτικών δυνάμεων που δηλώνουν, και ελπίζουμε να είναι όντως, αλλά δεν αποτυπώνεται πάντα στην πράξη τους, αντίπαλες των ακολουθούμενων πολιτικών.

Ο ελληνικός λαός θα αναγκαστεί να δώσει τη μάχη της επιβίωσης της χώρας του και εκ των υστέρων, αν δεν μπορέσει τώρα να σταματήσει την προδοσία. Θα τη δώσει όμως σε πολύ δυσκολότερες συνθήκες. Είναι εξυπνότερο να τη δώσει τώρα, με όσα περισσότερα όπλα διαθέτει, έστω και αν, δυστυχώς, ελάχιστα προετοιμάστηκε. Στην πιο ακραία, όχι πιθανότερη και απευκταία περίπτωση, ένας λαός, ένα κράτος, ένας ηγέτης που ηττώνται με ψηλά το κεφάλι, όχι ως πρόβατα, έχοντας διακηρύξει το ‘Oχι τους, διατηρούν, ακόμα και στη σταύρωσή τους, την ηθική και ιστορική παρακαταθήκη της ανάστασής τους. Υπάρχουμε σήμερα, γιατί αυτό έκαναν, στον δικό τους καιρό, απέναντι στα προβλήματα της εποχής τους, με το δικό τους τρόπο ο καθένας, ο Ιωάννης Μεταξάς και ο Άρης Βελουχιώτης, ο Γέρος του Μωριά και ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος. Και, μαζί τους, χιλιάδες χιλιάδων Ανώνυμοι, και, γι’ αυτό ακριβώς, ακόμα πιο σπουδαίοι Έλληνες.

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Επίκαιρα, στις 12.1.2012, με ελάχιστες τροποποιήσεις

Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΔΗΜΑΣ ΚΑΙ Η ΑΠΕΙΛΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΟΥ ΣΤΡΑΓΓΑΛΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Toυ Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

O νέος Υπουργός Εξωτερικών Σταύρος Δήμας μοιάζει ένας από τους σοβαρότερους, πιο συγκροτημένους Υπουργούς μιας κυβέρνησης που, βασικά, θυμίζει περισσότερο τσίρκο και θα αποτελούσε ασφαλώς ιδανική τροφή για γελωτοποιούς, αν δεν ετοίμαζε την καταστροφή της Ελλάδας με τη δράση της και, ιδίως, τα κείμενα που ετοιμάζεται να υπογράψει, το PSI, το νέο Μνημόνιο και τη Δανειακή Σύμβαση, όπως τουλάχιστο προαλείφονται σήμερα. Κείμενα που, εμμέσως πλην σαφώς, στη μορφή που τα διαπραγματεύονται οι ιθύνοντες, και αρχίζοντας από την παράδοση του σημαντικότερου όπλου που διαθέτει σήμερα η Ελλάδα, της υπαγωγής του ιδιωτικού χρέους της στο ελληνικό, όχι στο αγγλικό δίκαιο, καταλύουν, εμμέσως πλην σαφώς, την ανεξαρτησία και κυριαρχία του κράτους που προέκυψε από την ελληνική Επανάσταση του 1821. Από μία άποψη μάλιστα είναι χειρότερα, γιατί δεν πρόκειται για προϊόν επιβολής ενός ξένου κατακτητή, που κατέλαβε στρατιωτικά τη χώρα, ούτε μιας ανοιχτής δικτατορίας, αλλά μιας νομότυπα, αν και σε αντίθεση με την κοινή γνώμη, διοικούσης κυβέρνησης. Το επιχείρημα ότι έτσι σώζεται η χώρα από τη χρεωκοπία και μένει στο ευρώ, είναι ψέμμα μεγαλύτερο από το “λεφτά υπάρχουν”. Οι συμφωνίες αυτές κατοχυρώνουν νομικά τα συμφέροντα των Πιστωτών, καθιστώντας ευκολότερη και τη χρεωκοπία και την αποβολή της Ελλάδας από την ευρωζώνη.

Σε τέτοιες συνθήκες ανέλαβε Υπουργός Εξωτερικών ο Σταύρος Δήμας. Αν οι συνθήκες ήταν κάπως κανονικές, αν η Ελλάδα δεν απειλούνταν, όπως η Πολωνία το 1939, με σύνθλιψη, γεωοικονομικά, μεταξύ Αγορών και Γερμανίας, γεωπολιτικά μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας, ο κ. Δήμος θα γινόταν πιθανώς, με τα προσόντα και τη σοβαρότητα που τον διακρίνουν, ιδεώδης Υπουργός Εξωτερικών, συγκρινόμενος μάλιστα με τους περισσότερους από τους απερίγραπτους προκατόχους του. Αλλά οι συνθήκες δεν είναι κανονικές. Θα χρειαστεί από τον κ. Δήμα η ανάπτυξη πολύ ιδιαίτερων χαρισμάτων και η επίδειξη πολύ μεγάλου θάρρους, αν θέλει να μη μείνει στην ιστορία ως μία ακόμα από τις άθλιες φιγούρες μιας Πομπηίας που φεύγει, όχι με ευθύνη του Βεζούβιου, αλλά αυτών που την κυβερνάνε. Το ένα πρόβλημα που θα αντιμετωπίσει είναι η χάραξη μιας αποτελεσματικής στρατηγικής στην Ευρώπη, το δεύτερο η Μέση Ανατολή και η αποφυγή των προβοκατσιών που διάφοροι εμφανώς ετοιμάζουν στα ελληνοτουρκικά. Και οι δύο τομείς πολιτικής μοιάζουν άλλωστε ως προς το κακό που τους έχει βρει και που δεν είναι άλλο από την αποσύνθεση, από την κατάργηση του εθνικού υποκειμένου, ως υποκειμένου πρώτα για τον εαυτό του.

Το εμπάργκο πετρελαίου στο Ιράν και οι πόλεμοι στη Μέση Ανατολή

Επί των ημερών του Νικολά Σαρκοζί, η γαλλική διπλωματία μετασχηματίσθηκε στο ιδεώδες εργαλείο της πολιτικής του Μπέντζαμιν Νετανιάχου, που χρησιμοποιεί τους Γάλλους ψευτογκωλικούς, όπως χρησιμοποίησε τους αμερικανούς νεοσυντηρητικούς, για να εξαπολύσει το πρώτο κύμα του “πολέμου κατά της τρομοκρατίας” προ δέκα ετών. Το ίδιο “πρόγραμμα”, που ξεκίνησε με τους πολέμους στο Αφγανιστάν και το Ιράκ, συνεχίζεται τώρα στη Λιβύη, τη Συρία και το Ιράν. Αυτή είναι η ουσία της μεσανατολικής κατάστασης. Τα υπόλοιπα είναι διάφορες παραπλανητικές πομφόλυγες, τα συνήθη ψέμματα και πλάνες που συνόδευσαν, από καταβολής ανθρώπων, τους πολέμους τους.

Αυτή όμως είναι μια βαθειά αποσταθεροποιητική διαδικασία, που δεν οδηγεί βέβαια σε καμία “δημοκρατία”, αλλά στο χάος και την αποσύνθεση, φέρνοντας κοντύτερα την προοπτική ακόμα και μιας παγκόσμιας σύρραξης. Πολύ σημαντικοί Ισραηλινοί, όπως ακόμα και οι έως πρόσφατα επικεφαλής των υπηρεσιών ασφαλείας αυτού του κράτους, έχουν προειδοποιήσει για τους κινδύνους που εμπεριέχει για το ίδιο το Ισραήλ, μακροχρόνια, η ρηξικέλευθη στρατηγική Νετανιάχου.

Με πρωτοβουλία και διαρκή πίεση της Γαλλίας και της Χίλαρυ Κλίντον, Υπουργού Εξωτερικών της ΗΠΑ και επιφανούς εκπροσώπου, στην πραγματικότητα, του Ισραηλινού Λόμπυ σε αυτή τη χώρα, η Ευρωπαϊκή Ένωση ετοιμάζεται να πάρει σοβαρά μέτρα, περιλαμβανομένου εμπάργκο πετρελαίων κατά του Ιράν, με αφορμή το πυρηνικό του πρόγραμμα. Τα μέτρα αυτά είναι εκτός πλαισίου ΟΗΕ και διεθνούς δικαίου. Δεν θα πετύχουν προφανώς τον υποτιθέμενο στόχο τους, να εμποδίσουν δήθεν το Ιράν από τη συνέχιση του πυρηνικού του προγράμματος. Αντίθετα, ενισχύουν τους λόγους που μπορούν να ωθήσουν, κάποια στιγμή, την Τεχεράνη να αναπτύξει ατομικά όπλα και που δεν είναι άλλοι από τη διαρκή απειλή κατά του καθεστώτος μετά το 1979. Πόσο μάλλον όταν ήδη σημειώνεται ένας ακήρυκτος μεν, πολύ πραγματικός δε πόλεμος χαμηλής έντασης εναντίον της χώρας αυτής, περιλαμβανομένου ενός προγράμματος δολοφονίας των επιστημόνων της και μόλυνσης του πυρηνικού εργοστασίου του Μπουσέρ, που εμπεριέχει κίνδυνο ανατίναξής του, με ότι αυτή συνεπάγεται.

Το συμφέρον της Ελλάδας δεν είναι ασφαλώς η περαιτέρω ανάπτυξη αστάθειας και πυρηνικών όπλων στη Μέση Ανατολή. Είναι, αντίθετα, η σταθερότητα, η επίλυση του παλαιστινιακού και η δημιουργία μιας αποπυρηνικοποιημένης περιφέρειας, όπως επιτάσσουν πολυάριθμες αποφάσεις του ΟΗΕ, που προσκρούουν όμως στην επιθυμία του Ισραήλ να διατηρήσει το δικό του οπλοστάσιο.

Που οδηγούν οι κυρώσεις

Οι κυρώσεις μπορεί να μην έχουν ως αποτέλεσμα αυτό που επικαλούνται όσοι τις ζητάνε, αλλά, λαμβανόμενες, θα έχουν τα εξής πιθανά αποτελέσματα:

α) την πρόκληση περαιτέρω αποσταθεροποίησης της ευρωπαϊκής οικονομίας με θεαματική άνοδο της τιμής πετρελαίου. Στην περίπτωση αυτή οι αγορές θα εκμεταλλευθούν την ευκαιρία για να επιβάλλουν πρόγραμμα θηριωδών περικοπών κοινωνικών δαπανών και αμοιβών εργασίας, αποδίδοντας στο πετρέλαιο την αιτία. Παρά την τρομοκρατία των οίκων αξιολόγησης και παρά την αξιοσημείωτη βοήθεια που δώσαμε οι Έλληνες, συμπεριφερόμενοι, με την υποτέλειά μας, ως καραγκιόζηδες της Ευρώπης και δεχόμενοι χωρίς δυσκολία τον αυτοχειριασμό μας, παραμένει πολιτικά δύσκολη η κατεδάφιση του ευρωπαϊκού κοινωνικού κράτους.

β) θα φέρουν πιο κοντά την πιθανότητα νέου μείζονος μεσανατολικού πολέμου, που μπορεί να πάρει ανήκουστες μορφές, χωρίς προηγούμενο, που θα κάνουν το Ιράκ να μοιάζει με παιδικό πάρτι. Σύμφωνα με αποκαλύψεις της Ουάσιγκτον Ποστ, ήδη από το 2007, τα σχέδια επίθεσης στο Ιράν προβλέπουν χρήση τακτικών ατομικών όπλων. Μια τέτοια χρήση, πέραν των άλλων πρακτικών συνεπειών, θα συμβολίσει την επίσημη μετάβαση στο νόμο της ζούγκλας σε όλο τον πλανήτη. Και θα οδηγήσει σε πρωτοφανή όξυνση τον ψυχρό πόλεμο που ήδη κάνει δειλά την πρώτη του εμφάνιση στο παγκόσμιο σκηνικό

γ) θα στερήσουν την Ελλάδα από το 30% των εισαγωγών πετρελαίου και μάλιστα από τη μόνη χώρα που δέχεται να μας εξάγει πετρέλαιο επί πιστώσει και θα πλήξουν έτι περαιτέρω τις σχέσεις με μια χώρα παραδοσιακά φιλική και το δραματικά απομειωθέν πολιτικό κεφάλαιο της Ελλάδας στον αραβομουσουλμανικό κόσμο.

Kαι οι τρεις αυτές συνέπειες είναι απολύτως καταστροφικές για την Ελλάδα. Η Ελλάδα, για λόγους ζωτικού εθνικού συμφέροντος, οφείλει να αντιταχθεί στην επιβολή κυρώσεων, κάτι που θα της επιτρέψει άλλωστε να αρχίσει να ξανασυγκροτεί συμμαχίες, όχι μόνο στον αραβομουσουλμανικό κόσμο, αλλά επίσης στο εσωτερικό της Ευρώπης, των ΗΠΑ, του Ισραήλ και με τη Ρωσία. Είναι πολλοί αυτοί που τα σκέφτονται αυτά και χρειάζονται κάποιον να τα πει. Δεν έπαθε τίποτα ο Ανδρέας Παπανδρέου όταν ασκούσε την πολιτική που άσκησε στις σχέσεις Ανατολής-Δύσης και στο θέμα των πυρηνικών. Τη διαπραγματευτική του ισχύ αύξησε και μαζί το διεθνές κύρος της χώρας. Είναι αυτό που οι Αμερικανοί λένε ήπια ισχύ.

Οι βλαβερές συνέπειες της υποτέλειας

Κάθε φορά βέβαια που λέει κανείς κάτι τέτοιο, τον κυττάνε με μισό μάτι. Η άρχουσα ελίτ, βαθειά μειονεκτική και υποτελής η ίδια, χωρίς ίχνος εθνικής αυτοεκτίμησης, και με ιδιοτελές συμφέρον να μην έρθει σε σύγκρουση με κανένα ισχυρό διεθνές κέντρο, ούτε που σκέφτεται να πάει κόντρα σε οτιδήποτε ή να δώσει φωνή στην Ελλάδα, σε οποιοδήποτε θέμα. Κατάφερε μάλιστα, με τη στάση της, να εμπεδώσει στην ελληνική κοινωνία ένα βαθύ, όσο και καταστροφικό στις συνέπειές του, αίσθημα εθνικής μειονεξίας και αφόρητου επαρχιωτισμού, εκτός τόπου και χρόνου σε έναν τόσο αλληλεξαρτώμενο κόσμο. Κινητοποιεί ένα ψευτορεαλιστικό επιχείρημα, ότι δήθεν η χώρα γίνεται ισχυρότερη λέγοντας ναι σε όλα. Στην πραγματικότητα το αντίθετο συμβαίνει, κανείς δεν την παίρνει στα σοβαρά. Επιπλέον, η άρχουσα ελίτ, σε αέναη αναζήτηση διεθνούς “νταβατζή”, πότε στην ΕΕ, πότε στην Αγγλία και την Αμερική, πότε στο Ισραήλ, ποτέ δεν εμφάνισε τουλάχιστον ένα σοβαρό αντάλλαγμα για τις επιλογές της υπέρ της χώρας.

Το αποτέλεσμα είναι η Ελλάδα, σε όλα πρακτικά τα διεθνή θέματα να είναι θλιβερός ακόλουθος και καρπαζοεισπράκτορας, στον οποίο κανείς δεν δίνει σημασία, με αποκορύφωμα τις καταστροφικές πολιτικές τύπου σχεδίου Ανάν και Μνημονίου, που θα ήταν σχεδόν αδιανόητο ότι θα μπορούσε να δεχτεί οποιοδήποτε άλλο ευρωπαϊκό κράτος, περιλαμβανομένων και των πιο εξαρτημένων. Αντίθετα, η Τουρκία, που, εδώ και δέκα χρόνια, δείχνει τάσεις χειραφέτησης και ασκεί μια σχετικά αυτόνομη πολιτική, κατάφερε να γίνει περιφερειακή υπερδύναμη, την ίδια ώρα που η Ελλάδα μετασχηματιζόταν σε θλιβερή “παράγκα” του διεθνούς συστήματος.

Μένουμε από καύσιμα

Αυτά πρέπει να κάνει η Ελλάδα για να την υπολογίσουν, να αποκτήσει δηλαδή αίσθηση εθνικού συμφέροντος, φωνή και θάρρος. Αν όμως η πολιτική ηγεσία της είναι ανίκανη να τα κάνει, τουλάχιστο δεν έχει δικαίωμα να θέτει σε κίνδυνο την ίδια την ύπαρξη της χώρας. Γιατί περί αυτού πρόκειται εδώ. Δεν γνωρίζουμε αν και πότε θα υποχρεωθούμε να πάμε σε στάση πληρωμών. Δεν ξέρουμε αν θα υπάρχει ΕΕ, αν θα είμαστε μέλος της και τι θα συμβεί με την παγκόσμια οικονομία σε έξη μήνες. Ο στόλος δυσκολεύεται να βρει καύσιμα. Υπουργοί της κυβέρνησης μας απειλούν με πείνα αν δεν πάρουμε τη δόση. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, συνιστά απλά προδοσία της χώρας η συγκατάθεση σε εμπάργκο καυσίμων κατά του Ιράν.

Ο κ. Δήμας εξήγησε στην κ. Κλίντον τις δυσκολίες της Ελλάδας και η Υπουργός υποσχέθηκε να βρει κάποια εναλλακτική πηγή προμήθειας. Η λύση αυτή δεν είναι ικανοποιητική. Δεν μπορούμε αίφνης να εμπιστευθούμε το Ιράκ και η Βαγδάτη δεν έχει τους λόγους του Ιράν να κάνει πίστωση ή να διαθέσει σε ευνοϊκούς όρους πετρέλαιο. Αν η Ελλάδα αποφασίσει να δεχθεί την επιβολή κυρώσεων κατά του Ιράν, κάτι επαναλαμβάνουμε καταστροφικό, που δεν πρέπει να κάνει γιατί θα καταστρέψει πιθανότατα την οικονομία της, αν παρόλα αυτά υποχωρήσει στις αμερικανογαλλικές επιθυμίες (για πιέσεις ούτε λόγος, ποιος χρειάζεται να πιέσει την Αθήνα), εις βάρος των δικών της ζωτικών εθνικών συμφερόντων, οφείλει, το λιγότερο, να ζητήσει εξαίρεση για τις εισαγωγές ιρανικού πετρελαίου στην Ελλάδα, χωρίς βέβαια να έχει δικαίωμα επανεξαγωγής.

Η πιο σοβαρή κουβέντα που είπε ποτέ ο Γιώργος Παπανδρέου ήταν το περίφημο “θα μας πάρουν με τις πέτρες”. Ο Βενιζέλος νομίζει ότι θα τον στείλουν στην Θεσσαλία για τσίπουρα. Θέλει προσοχή, γιατί εκεί που πάνε τη χώρα οι κυβερνώντες της, σε μια καταστροφή δηλαδή, δυνητικά πολύ μεγαλύτερη της μικρασιατικής του 1922 και της κυπριακής του 1974, μπορεί στο τέλος να παρακαλάνε να αντιμετωπίσουν μόνο πέτρες και τσίπουρα!


Ελληνική “σύνθλιψη” και Εβραίοι

Η εσωτερική και η εξωτερική πολιτική είναι βαθειά αλληλένδετες. Σήμερα, η Ελλάδα αντιμετωπίζει τον πολύ υπαρκτό κίνδυνο να συνθλιβεί, όπως η Πολωνία το 1939, μεταξύ Αγορών και Γερμανίας γεωοικονομικά, Ισραήλ και Τουρκίας γεωπολιτικά. Αν η Ελλάδα καλείται να ολοκληρώσει τη μετατροπή της σε “αποικία της παγκοσμιοποίησης”, έτσι και η Κύπρος, σιγά σιγά, ανεπαίσθητα σχεδόν,  ολοκληρώνει τον ντε φάκτο μετασχηματισμό της σε ισραηλινό προτεκτοράτο. Οι Ελλαδίτες και οι Κύπριοι πολιτικοί πάνε σήμερα πολύ λιγότερο στην Ουάσιγκτων και το Λονδίνο για ‘έγκριση’, όπως παληά. Τώρα πηγαίνουν κάθε δεύτερη μέρα στην Ιερουσαλήμ για να τους ευλογήσει!

Εννοείται ότι οφείλαμε, εδώ και καιρό, να αναπτύξουμε τις σχέσεις μας με το Ισραήλ, όπως και με πολλούς άλλους. Τα τελευταία χρόνια η Ελλάδα έχει πάθει διεθνώς στρατηγική ασφυξία, που συνέβαλε κατά πολύ στη σημερινή της κατάσταση. Εννοείται ότι ο ελληνικός λαός, που στάθηκε στο πλευρό των Εβραίων όσο ελάχιστοι την ώρα της δοκιμασίας τους, αυταπόδεικτα ειλικρινής και όχι υστερόβουλος, έχει το δικαίωμα να ζητήσει την αμοιβαιότητα από αυτούς στη δική του δοκιμασία, δεδομένης μάλιστα της απαράμιλλης επιρροής τους στην Αυτοκρατορία του Χρήματος και της δικαιοσύνης που, αν μη τι άλλο, διακρίνει τον Θεό της Παλαιάς Διαθήκης.

Οι Εβραίοι είχαν μια εκπληκτική παρουσία στο πνευματικό στερέωμα της ανθρωπότητας τους τελευταίους δύο αιώνες. Και αυτό ακριβώς κάνει ακόμα πιο απογοητευτική την αδυναμία, ιδίως των πιο εξτρεμιστικών ηγετικών κύκλων τους, να σπάσουν τον φαύλο κύκλο του θύτη και θύματος, στον οποίο εγκλωβίστηκαν ανά τους αιώνες και που κινδυνεύει να καταστρέψει τελικά και τους ίδιους. Oι Έλληνες κάτι θάχαμε ίσως να τους πούμε και κάτι να ακούσουμε από αυτό το λαό. Αλλά οι Έλληνες δεν πολυαντιπροσωπευόμαστε στη διοίκηση και την ελίτ της χώρας μας!

Αναπαράγοντας διαρκώς την διαχρονική υποτέλειά τους, και στις σχέσεις με το Ισραήλ, όπως και έναντι όλων των συναλλασσομένων με αυτές, ανίκανες να συγκροτηθούν ως πολιτικό και εθνικό υποκείμενο, οι ελληνικές ελίτ καταστρέφουν τις δυνατότητες αμοιβαία επωφελών σχέσεων με τη χώρα αυτή και ενός δύσκολου, αλλά σημαντικού διαλόγου των δύο λαών. Μας αφήνουν έτσι απλώς υποψήφια θύματα ενός ενδεχόμενου σχεδίου, που μπορεί υπό συνθήκες να ενεργοποιηθεί, απόσπασης της Ελλάδας και της Κύπρου από την ΕΕ και ένταξής τους σε μια βαλκανο-μεσογειακή ζώνη εξαθλιωμένων ισραηλινών προτεκτοράτων, μια ‘Διεθνή των ζητιάνων’. Αυτό άραγε θέλουμε;

Δημοσιεύτηκε στην ηλεκτρονική εφημερίδα των απεργών συντακτών του Κόσμου του Επενδυτή, ergazomenoiependyti.wordpress.gr στις 14.1.2012.


Αν ο κ. Δήμας αναλάμβανε το Υπουργείο Εξωτερικό σε κάπως σταθερές, συνήθεις, φυσιολογικές συνθήκες, θα ήταν πιθανότατα ένας καλός Υπουργός, συγκρινόμενος μάλιστα με τους περισσότερους από τους απερίγραπτους προκατόχους του. Αλλά οι συνθήκες δεν είναι φυσιολογικές. Η Ελλάδα χρειάζεται κάτι περισσότερο από τα προσόντα που θα χρειαζόταν ένας Υπουργός Εξωτερικών υπό διαφορετικές συνθήκες. Ο πήχυς είναι η επιβίωση του ελληνισμού, υπό εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες.

Με το ευρώ η Γερμανία αύξησε το εμπορικό πλεόνασμά της κατά 265%!

Της ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΔΑΜΑ | Ελευθεροτυπία
Το δεύτερο πακέτο βοήθειας προς την Ελλάδα, ύψους 109 δισ. ευρώ, το οποίο δρομολογήθηκε μόλις τον Ιούλιο σε σύνοδο κορυφής της Ε.Ε., είναι ήδη παρωχημένο λόγω της εξέλιξης της κρίσης. Οι δοκιμαζόμενες οικονομίες καταρρέουν και οι λαοί πλήττονται από περικοπές μισθών και κοινωνικών παροχών.
Οι τράπεζες, αντίθετα, θωρακίζονται ενάντια στις απώλειες, υποστηρίζει ο Μίκαελ Σλεχτ, μέλος της γερμανικής Βουλής, επικεφαλής οικονομολόγος της κοινοβουλευτικής ομάδας του κόμματος Die Linke.

Ο Μίκαελ Σλεχτ μίλησε στη 10η Διάσκεψη του δικτύου συνδικαλιστών του Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, που πραγματοποιήθηκε στη ΓΣΕΕ το περασμένο Σάββατο.

Η Ελλάδα περιόρισε το αναπροσαρμοσμένο από τις κυκλικές διακυμάνσεις έλλειμμά της για το 2010 κατά 7,5%. Επιβλήθηκαν σκληρές περικοπές δαπανών που ανέρχονταν αρχικά στο 13% του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος. Ο Μ. Σλεχτ λέει ότι ένα ανάλογο εγχείρημα στη Γερμανία θα σηματοδοτούσε περικοπές 300 δισ. ευρώ, τη διαγραφή δηλαδή ολόκληρου του προϋπολογισμού της Γερμανίας.

Μ' ένα... μολυβένιο σωσίβιο

Σύμφωνα με την Berenberg Bank, πρόκειται για τη «σκληρότερη δημοσιονομική προσαρμογή» στην ιστορία των δυτικών χωρών. Με ένα... μολυβένιο σωσίβιο, η Ελλάδα απειλείται με καταποντισμό, είπε χαρακτηριστικά.

Εξηγεί ότι το πραγματικό ακαθάριστο εγχώριο προϊόν της Ελλάδας μειώθηκε το 2010 κατά 4,5%, ενώ το 2011 η ελληνική οικονομία θα συρρικνωθεί ακόμα περισσότερο, πάνω από 5%. Παρ' όλες τις περικοπές δαπανών, το χρέος συνεχίζει να αυξάνεται ασταμάτητα. Το 2010 το ελληνικό χρέος ήταν 329 δισ. ευρώ, ενώ το 2011 κινδυνεύει να ανέλθει στα 360 εκατομμύρια. Το επίπεδο του χρέους -ο λόγος του χρέους προς το ακαθάριστο εγχώριο προϊόν- αυξάνεται το 2011 από το 110% σχεδόν στο 160%. Οι οικονομολόγοι το ονομάζουν «το παράδοξο της φειδούς».

Στην ομιλία του πρόσθεσε ότι «όταν οι άνθρωποι είναι χρεωμένοι μέχρι το λαιμό, δεν ρίχνουν χρήμα στην αγορά. Οι επιχειρήσεις, με τη σειρά τους, σταματούν τις επενδύσεις, εάν κλείσει και το κράτος τις στρόφιγγες, η οικονομία επισπεύδει την ελεύθερη πτώση της. Τα φορολογικά έσοδα του Δημοσίου μειώνονται, οι δαπάνες για την ανεργία αυξάνονται».

Υπενθύμισε ότι μέσα σε διάστημα μόλις ενός έτους, το επίσημο ποσοστό των ανέργων αυξήθηκε από 11% σε πάνω από 16% (Απρίλιος 2011) λόγω των υφιστάμενων μέτρων λιτότητας. Ενας στους τρεις νέους δεν έχει δουλειά, τη στιγμή που 65.000 επιχειρήσεις έχουν ήδη χρεοκοπήσει: «Κι όμως, η χώρα καλείται υπό αυτές τις συνθήκες να εξοικονομήσει 28 δισ. ευρώ επιπλέον ώς το 2015. Σειρά έχουν οι εκτεταμένες περικοπές θέσεων εργασίας στο δημόσιο τομέα. Στο πνεύμα αυτό, 83.000 δημόσιοι υπάλληλοι απολύθηκαν ήδη τους τελευταίους μήνες. Οι μισθοί στον ιδιωτικό τομέα μειώθηκαν ώς και 20% και 75 δημόσιοι φορείς θα συγχωνευτούν ή θα κλείσουν».

Επισήμανε δε ότι, ήδη πριν ξεσπάσει η κρίση, η Ελλάδα ήταν η χώρα με τη μεγαλύτερη μισθολογική ανισότητα στην Ευρώπη των 25. Γιατί το μισθολογικό επίπεδο της χώρας αντιστοιχούσε μόλις στο 73% του μέσου όρου της ευρωζώνης και το ένα τέταρτο των απασχολουμένων αμειβόταν με λιγότερα από 750 ευρώ το μήνα. Ο Ελληνας δάσκαλος με 15ετή υπηρεσία αμειβόταν 40% λιγότερο από τον Γερμανό συνάδελφό του και «οι μισθοί στο δημόσιο τομέα θα περισταλούν το 2011 κατά 800 εκατομμύρια ευρώ και κατά 660 εκατομμύρια το 2012. Ο μέσος μισθός θα μειωθεί κατά 17%».

Αποικία παρά το κούρεμα χρέους;

Προσεγγίζοντας το ερώτημα «Η Ελλάδα είναι αποικία παρά το κούρεμα χρέους;» λέει: «Τι κι αν η κυρίαρχη πολιτική αναγκάστηκε να παραδεχτεί ότι η συνέχιση τέτοιων πολιτικών λιτότητας, ρεαλιστικά, είναι αποτυχημένη. Ο εκβιασμός της χώρας συνεχίζεται. Ακόμη και στην περίπτωση κουρέματος του χρέους, η Ελλάδα θα παραμείνει εξαρτημένη από μελλοντικές βοήθειες.

Κάτω από αυτές τις πιέσεις της τρόικας, η κυβέρνηση διαλύει το καθεστώς των κλαδικών συλλογικών συμβάσεων εργασίας, που ελέγχονται από τις συνδικαλιστικές οργανώσεις. Μελλοντικά, οι συλλογικές συμβάσεις θα συνάπτονται ολοένα και περισσότερο με τη μορφή επιχειρησιακών συμβάσεων, ακόμη και χωρίς τη συμμετοχή των σωματείων. Ετσι καλλιεργείται ολοένα και περισσότερο ο ανταγωνισμός μεταξύ των εργαζομένων και προωθούνται μαζικότερες μειώσεις μισθών.

Προσθέτοντας ότι επιπλέον η χώρα μας εξαναγκάστηκε να ξεπουλήσει και τη δημόσια περιουσία της, παρατηρεί: «Μέχρι το 2014 η χώρα θα πρέπει να αντλήσει από ιδιωτικοποιήσεις 35 δισ. ευρώ και 50 δισ. μέχρι τα τέλη του 2015. Μάλιστα, για την επίσπευση των ιδιωτικοποιήσεων συστάθηκε ιδιαίτερο ταμείο αποκρατικοποιήσεων, μια ελληνικού τύπου Treuhand. Ακόμα και ο πρόεδρος του γερμανικού σοσιαλιστικού κόμματος, Sigmar Gabriel, τάχθηκε υπέρ ενός τέτοιου μοντέλου».

Η σκανδαλώδης Treuhand

«Οι σκανδαλώδεις πρακτικές της Treuhand μετά την επανένωση της Ανατολικής και της Δυτικής Γερμανίας θα πρέπει ν' αποτελέσουν προμήνυμα της Ιστορίας. Εκείνη την εποχή, πολλές επιχειρήσεις εξαγοράστηκαν από Δυτικούς επιχειρηματίες, οι οποίοι στη συνέχεια τις έκλεισαν για ν' απαλλαγούν από τον ανεπιθύμητο ανταγωνισμό. Τα διεθνή συμφέροντα όπως και οι αποικιοκρατικές δυνάμεις θα μπορούσαν έτσι να ελέγξουν το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας».

Ο Γερμανός βουλευτής καταλήγει στο συμπέρασμα ότι «η ελληνική εθνική κυριαρχία συρρικνώνεται και πάλι δραματικά», προσθέτοντας ότι η πώληση δημόσιας περιουσίας υπό συνθήκες έκτακτης ανάγκης και υπό πίεση χρόνου δεν εξασφαλίζει δίκαιο αντίτιμο. Το ιδιωτικό κεφάλαιο θα μπορέσει έτσι να καρπωθεί βασικούς τομείς της ελληνικής οικονομίας σε εξευτελιστικές τιμές.

Υποστηρίζει επίσης ότι ήδη από τον Σεπτέμβριο, ήταν σαφές ότι το νέο χρηματοδοτικό πακέτο των 109 δισεκατομμυρίων για την Ελλάδα ήταν κατώτερο των περιστάσεων. Αλλά και για τις νέες αρμοδιότητες των EFSF απαιτούνται επιπλέον κεφάλαια. Η κατάσταση στην Ιταλία επιδεινώνεται τόσο ώστε η ΕΚΤ αναγκάζεται να τη στηρίξει αγοράζοντας μαζικά ιταλικά ομόλογα. Κι ενώ η διεύρυνση του EFSF είχε μόλις αποφασιστεί, γινόταν σαφές ότι και αυτός ο «μηχανισμός στήριξης» ήταν ανεπαρκής.

Πιστεύει ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα αποτελεί η εμμονή στα ολέθρια προγράμματα περικοπών: «Προσκολλημένη σε αυτή τη μοιραία πολιτική είναι κυρίως η Γερμανίδα καγκελάριος Ανγκελα Μέρκελ, η οποία επιθυμεί να επιβάλει το "γερμανικό δρόμο" στις κλονισμένες χώρες, δηλαδή την Ατζέντα 2010, και συνεπώς περικοπές μισθών, συντάξεων και κοινωνικών παροχών».

Η κρίση δεν ανακόπτεται

Στην έκτακτη σύνοδο κορυφής, τέλη Οκτωβρίου, αποφασίστηκαν το λεγόμενο εθελοντικό κούρεμα του χρέους και η διεύρυνση του ταμείου διάσωσης στο 1 τρισ. ευρώ.

Σχετικά με το κούρεμα χρέους, ο Γερμανός οικονομολόγος διευκρινίζει ότι η χώρα μας, οι ιδιώτες επενδυτές και όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη «καλούνται» να «πραγματοποιήσουν εθελοντική ανταλλαγή ομολόγων με ονομαστική μείωση 50%, με ορίζοντα υλοποίησης ώς τα τέλη του 2011».

Το εθελοντικό κούρεμα θα κόστιζε στις τράπεζες 100 δισ. ευρώ σε απαιτήσεις. Γι' αυτό το λόγο, οι μειωμένες κατά 50% απαιτήσεις θα τοκιστούν και θα παρασχεθούν εγγυήσεις από το EFSF ύψους 30 δισ. ευρώ. Τα χρήματα αυτά θα διατίθεται από το EFSF. Σύμφωνα με τον διαπραγματευτή του Διεθνούς Χρηματοπιστωτικού Ινστιτούτου Τσαρλς Νταλάρα, η καγκελάριος Μέρκελ αύξησε με προσωπική πρωτοβουλία τις προσφερόμενες εγγυήσεις από τα 20 στα 30 δισ. ευρώ. Μόνον τότε συμφώνησαν οι τράπεζες.

Τονίζοντας ότι «ένα κούρεμα της τάξης τού 50% είναι δώρο προς τους επενδυτές», παρατηρεί πως η διαπραγμάτευση των δεκαετιών ελληνικών ομολόγων στην αγορά τον Οκτώβριο κυμαινόταν από 30% έως 40% της ονομαστικής τους αξίας. Παράλληλα, πολλές τράπεζες έχουν ήδη προβεί σε σημαντικές αποσβέσεις δεδομένου ότι μια σκληρή χρεοκοπία θα εγκυμονούσε σαφώς μεγαλύτερες απώλειες.

Τις ακριβείς λεπτομέρειες της συμφωνίας αυτής θα συνυπαγορεύσουν βέβαια οι αγορές. Αλλωστε, η συμμετοχή των πιστωτών πρέπει να είναι εθελοντική! Σε αντίθετη περίπτωση, οι αγορές θα εκλάμβαναν το γεγονός ως αδυναμία πληρωμής, ενεργοποιώντας τις συμβάσεις αντιστάθμισης πιστωτικού κινδύνου.

Αυτό θα πυροδοτούσε νέες απρόβλεπτες εξελίξεις στις χρηματαγορές. Ενα είναι σίγουρο: με την υλοποίηση του νέου καθεστώτος συμμετοχής των πιστωτών τον Ιανουάριο, η ευθύνη στην περίπτωση της Ελλάδας θα βαρύνει έπειτα αποκλειστικά τον Ελληνα φορολογούμενο.


Ο Γερμανός αριστερός βουλευτής μιλώντας για τη διεύρυνση του Ταμείου Διάσωσης παρατηρεί ότι τα 440 δισεκατομμύρια του EFSF πρόκειται να φουσκώσουν στο 1 τρισεκατομμύριο ευρώ -με χρηματοοικονομικά τεχνάσματα. Εκ των πραγμάτων, λοιπόν, η γερμανική κυβέρνηση και η Ε.Ε. το έριξαν στον τζόγο στις χρηματαγορές. Για το εάν θα καταφέρουν να συγκεντρώσουν ένα τρισεκατομμύριο, το λόγο έχουν -όπως και στο τζόγο- τα άστρα. Από τα 440 δισεκατομμύρια του EFSF, δεδομένων των εξαγγελιών προς την Πορτογαλία και την Ιρλανδία, καθώς και των επιπλέον 100 δισεκατομμυρίων προς την Ελλάδα, το διαθέσιμο υπόλοιπο για μόχλευση δεν ξεπερνά τα 250 δισ. ευρώ.

Καθώς λοιπόν τα κερδοσκοπικά παιχνίδια εναντίον της Ισπανίας -εξόχως δε εναντίον της Ιταλίας- γίνονται όλο και πιο απειλητικά, η δράση είναι αναγκαία. Από το καλοκαίρι η ΕΚΤ έχει ήδη δαπανήσει 110 δισ. ευρώ για την αγορά ιταλικών κρατικών ομολόγων. Μόνο το 2012, η Ιταλία καλείται να αναχρηματοδοτήσει 260 δισ. ευρώ επί του συνολικού χρέους 1,9 τρισεκατομμυρίων.

Μια διαφορετική πολιτική

Ενα επιτόκιο ύψους σχεδόν 6%, παρά την παρέμβαση της ΕΚΤ, θα οδηγούσε σε αισθητή αύξηση της επιβάρυνσης. Στην Ισπανία το 2012 λήγουν ομόλογα αξίας 120 δισεκατομμυρίων. Οι ανάγκες αναχρηματοδότησης του χρέους των δύο χωρών ώς το 2015 αποτιμώνται σε ένα τρισεκατομμύριο. Υπό αυτό το πρίσμα, παραμένει ανοιχτό εάν ο μηχανισμός στήριξης διαθέτει επαρκή «δύναμη πυρός».

Η χρηματοδότηση των κρατών πρέπει σύντομα να αποσυνδεθεί από τις κεφαλαιαγορές, υποστήριξε στην ομιλία του ο κ. Σλεχτ: Σε όλα τα κράτη της ευρωζώνης πρέπει να παρέχεται ανεπιφύλακτα πρόσβαση σε φτηνές πιστώσεις της ΕΚΤ μέσω μιας δημόσιας τράπεζας, παρακάπτοντας έτσι τις χρηματαγορές. Με αυτό τον τρόπο οι τράπεζες δεν θα μπορούν πλέον να θησαυρίζουν από τον κρατικό δανεισμό, ενώ το κούρεμα του χρέους θα ήταν δυνατό δίχως να επαπειλούνται υψηλότερα επιτόκια για άλλες χώρες.

Επιπλέον, το δημόσιο χρέος θα πρέπει να επανέλθει σε βιώσιμα επίπεδα όχι με αντιλαϊκά προγράμματα περικοπών, αλλά με τη φορολόγηση των εκατομμυριούχων και των μεγάλων επιχειρήσεων πανευρωπαϊκά. Αναγκαία είναι η μετάβαση των τραπεζών στον έλεγχο του κράτους, η αυστηρή ρύθμιση ή και η ομαλή εξυγίανσή τους.

Φτηνή εργασία, δυναμίτης

Η κρίση του ευρώ οφείλεται στο γερμανικό μισθολογικό ντόμπινγκ, το οποίο καθιστά τα γερμανικά αγαθά φτηνότερα, αυξάνοντας τον τζίρο στο εξωτερικό. Ετσι η Γερμανία καταγράφει από το 2000 πλεονασματικό ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών που υπερβαίνει το ένα τρισεκατομμύριο ευρώ. Η Ισπανία, η Πορτογαλία, η Ιρλανδία και η Ελλάδα συσσώρευσαν στο ίδιο διάστημα ελλείμματα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών που ανέρχονται συνολικά σε ένα τρισεκατομμύριο ευρώ.

Τις ανισορροπίες στην ευρωζώνη απέδωσε στον υπερβολικά βραδύ -συγκριτικά με την παραγωγικότητά της- ρυθμό ανάπτυξης των μισθών στη Γερμανία. Ο ρυθμός αυτός εκφράζεται από το κόστος εργασίας ανά μονάδα προϊόντος, το οποίο στη Γερμανία έχει αυξηθεί μόλις κατά 6% και στην υπόλοιπη Ευρώπη έκτοτε κατά 27%. Ετσι η σχετική ανταγωνιστικότητα της γερμανικής βιομηχανίας ως προς τις άλλες χώρες της ευρωζώνης αυξανόταν σταθερά, χωρίς οι τελευταίες να μπορούν να αντιδράσουν με υποτίμηση των νομισμάτων τους.

Γι' αυτό, όπως υποστήριξε, η πραγματική λύση θα υπάρξει μόνο με τον τερματισμό του γερμανικού ντάμπινγκ στους μισθούς. «Διαφορετικά, το ευρώ βαίνει προς τον όλεθρο. Χωρίς το ευρώ η Γερμανία θα ανατιμούσε το νέο της νόμισμα κατά 40% περίπου, εξανεμίζοντας την ανταγωνιστικότητα της γερμανικής εξαγωγικής οικονομίας.

Μιλώντας για το ελλειμματικό ελληνικό εξωτερικό εμπόριο είπε ότι με την εισαγωγή του ευρώ το 1999, το κοινοτικό νόμισμα διασφάλισε στις ελληνικές επιχειρήσεις ευνοϊκούς όρους χρηματοδότησης και η Ελλάδα λειτουργούσε ως εφαλτήριο για τις δυτικοευρωπαϊκές επιχειρήσεις στις αγορές της νοτιοανατολικής Ευρώπης. Ανάμεσα στο 2000 και το 2007, η ελληνική οικονομία σημείωσε κατά μέσο όρο πραγματική ανάπτυξη της τάξης του 4,3%.

Το 2009, ένα χρόνο μετά την κορύφωση της χρηματοπιστωτικής κρίσης και της κατάρρευσης της Lehman Brothers, η ελληνική οικονομία είχε ωστόσο αρχίσει να συρρικνώνεται. Το δημόσιο χρέος αυξήθηκε κατά 37 δισ. και το ποσοστό του δημόσιου χρέους προς τις οικονομικές επιδόσεις αυξήθηκε από 110% στα 127%. Η ελληνική οικονομία στο σύνολό της χρεώθηκε ιδιαίτερα έναντι του εξωτερικού, γεγονός που γίνεται ορατό στα ελλείμματα των ελληνικών ισοζυγίων τρεχουσών συναλλαγών, τα οποία μέσα στην ευρωζώνη κατέγραφαν σε τακτική βάση αρνητικά ρεκόρ ως προς τις οικονομικές επιδόσεις.

Συναλλαγματική ισοτιμία

Ο βουλευτής του Die Linke συμπεραίνει ότι το γερμανικό ντάμπινγκ των μισθών επηρεάζει έμμεσα την ανταγωνιστικότητα των άλλων μελών της ευρωζώνης. Το γερμανικό πλεόνασμα εμπορικών συναλλαγών αυξάνει τη συναλλαγματική ισοτιμία του ευρώ έναντι των άλλων νομισμάτων και κυρίως έναντι του δολαρίου. Διά μέσου αυτής της οδού το γερμανικό ντάμπινγκ στους μισθούς επιδρά εμμέσως αρνητικά και επί της ελληνικής ανταγωνιστικότητας.

Ενδεικτικά ανέφερε ότι στο διάστημα 2000-2008, το γερμανικό πλεόνασμα από τις εξαγωγές προς τις χώρες εκτός ευρωζώνης αυξήθηκε μεγαλοπρεπώς κατά 265%. Το μεγαλύτερο τμήμα της εμπορίας αγαθών εκτός ευρωζώνης συνεχίζει να διεκπεραιώνεται σε δολάρια. Τα πλεονάσματα οδηγούν σε άνοδο της συναλλαγματικής ισοτιμίας ευρώ-δολαρίου διότι οι γερμανικές επιχειρήσεις μετατρέπουν τα δολαριακά έσοδα, προερχόμενα από τις εξαγωγές, σε ευρώ. Θέλουν δηλαδή να πουλήσουν δολάρια και ν' αγοράσουν ευρώ.

Οσο πιο ακριβό γινόταν το ευρώ έναντι του δολαρίου τόσο πιο ακριβά γίνονταν και τα ελληνικά προϊόντα για τους αγοραστές εκτός ευρωπαϊκού χώρου. Αυτό στην περίπτωση της Ελλάδας απέβη μοιραίο, επειδή η χώρα εξάγει απλά προϊόντα των οποίων η ζήτηση είναι ιδιαίτερα ευάλωτη στις αλλαγές των τιμών. Με αποτέλεσμα η εξωτερική ισοτιμία του ευρώ να αποβεί υπερβολικά φτηνή για τη Γερμανία και υπερβολικά ακριβή για την Ελλάδα.

Οι επιπτώσεις στο ισοζύγιο

Θυμίζοντας ότι λίγο μετά την εισαγωγή του ευρώ, το 2000, το μεγαλύτερο ποσοστό του ελληνικού ελλείμματος στο ισοζύγιο εμπορικών συναλλαγών οφειλόταν ακόμη στο εμπόριο με την Ιταλία. Στα αμέσως επόμενα χρόνια, το ελληνικό έλλειμμα σημείωσε τόση αύξηση στις εμπορικές σχέσεις με τη Γερμανία όσο με καμιά άλλη χώρα. Στο διάστημα από το 2000 έως το 2008, αυξήθηκε κατά 2,1 δισ. ευρώ, με επακόλουθο το 2008, το εμπόριο με τη Γερμανία να ευθύνεται για το μεγαλύτερο ποσοστό του ελληνικού ελλείμματος εμπορικών συναλλαγών. *

http://www.enet.gr/

TΙ ΘΕΛΕΙ ΤΟ ΙΣΡΑΗΛ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ: Εμπλοκή Αθήνας στον σχεδιαζόμενο πόλεμο με Ιράν

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Την ενεργό, άμεση εμπλοκή της Ελλάδας (όπως και της Βουλγαρίας) στον Μεγάλο Πόλεμο κατά του Ιράν για την κατάκτηση της Μέσης Ανατολής (και προοπτικά την παγκόσμια κυριαρχία), που σχεδιάζει εδώ και χρόνια η ισραηλινή και αμερικανική ακροδεξιά, επιδιώκει από τον Γιώργο Παπανδρέου ο Πρωθυπουργός του Ισραήλ Βενιαμίν Νετανιάχου.
Αυτό υποστηρίζουν άριστα ενημερωμένες διπλωματικές πηγές. Λόγω της φύσεως του θέματος, λόγω επίσης του ότι οι μακρότατες, διάρκειας χωρίς προηγούμενο στα διεθνή διπλωματικά χρονικά, συνομιλίες Παπανδρέου-Νετανιάχου, διεξάγονται χωρίς την παρουσία Ελλήνων διπλωματών και ούτε καν των στενότερων συνεργατών των δύο ανδρών, δεν κατέστη δυνατόν να επιβεβαιωθούν οι πληροφορίες αυτές από τρίτες, ανεξάρτητες πηγές.
Εκτιμήσαμε όμως ότι η ουδέποτε μέχρι τώρα διαψευσθείσα αξιοπιστία των πηγών μας και λόγοι εθνικού συμφέροντος επιβάλουν την δημοσιοποίηση των πληροφοριών που μας έδωσαν. Ελπίζουμε, χωρίς να το πιστεύουμε, ότι οι πληροφορίες μας είναι ανακριβείς, κυρίως όμως αυτό που ελπίζουμε είναι ότι ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας δεν θα δώσει στον κ. Νετανιάχου όσα επίμονα του απαιτεί. (Δεν θέλουμε άλλωστε να ξεχάσουμε ότι ο Γιώργος Παπανδρέου είναι γιος του Ανδρέα Παπανδρέου, στο όνομα του οποίου πίνουν ακόμα νερό σε όλη την Ανατολή, και Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς. Ο κ. Νετανιάχου είναι, αντίθετα, ο ηγέτης της ισραηλινής άκρας δεξιάς, ο χρηματοδότης του νεοσυντηρητικού σχεδίου για την Αμερική του 21ου αιώνα και των μελετών Περλ και Βούλφοβιτς που οδήγησαν στο δεκαετές ματοκύλισμα της Μέσης Ανατολής)
Μέσω Ελλάδας ο βομβαρδισμός της Τεχεράνης!
Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, αυτό που ζητάει το Ισραήλ από την Ελλάδα και τη Βουλγαρία είναι να επιτρέψουν στην πολεμική του αεροπορία να στήσει αερογέφυρα στον ελληνικό και βουλγαρικό εναέριο χώρο, προκειμένου να επιτεθεί στο Βόρειο Ιράν και την Τεχεράνη, μέσω Μαύρης Θάλασσας και Γεωργίας. Επιθυμεί επίσης να έχει και χερσαίες διευκολύνσεις, τεχνικές και ανεφοδιασμού, για το άνοιγμα του βορείου αεροπορικού μετώπου που σχεδιάζει.
Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε φυσικά αν θα πραγματοποιηθεί τελικά η επίθεση κατά του Ιράν. Αυτό που ξέρουμε είναι ότι προετοιμάζεται επίμονα και μεθοδικά εδώ και πολλά χρόνια. Αλλά και ότι τυχόν ικανοποίηση των ισραηλινών αιτημάτων από την κυβέρνηση Παπανδρέου θα ισοδυναμεί νομικά και ουσιαστικά, εφόσον γίνει η επίθεση, με κήρυξη πολέμου της Ελλάδας κατά του Ιράν, όπως υπογραμμίζουν έγκριτοι νομικοί. Η Αθήνα θα καθίστατο, σε μια τέτοια περίπτωση, συνένοχος ενός από τα μεγαλύτερα διεθνή πολιτικά εγκλήματα της Ιστορίας, παραβιάζοντας κατάφωρα τη διεθνή έννομη τάξη, τον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ και το ελληνικό Σύνταγμα, και μεταβαλλόμενη σε ενδεχόμενο στόχο αντιποίνων.
Η περίπτωση του Ιράν, αξίζει να σημειωθεί, είναι πολύ διαφορετική και πολύ σοβαρότερη ακόμα και από τις περιπτώσεις του Ιράκ, του Αφγανιστάν ή της Γιουγκοσλαβίας. Μια ενδεχόμενη επίθεση κατά του Ιράν, μετά από τις εισβολές στο Αφγανιστάν, το Ιράκ, τον Λίβανο και τη Γάζα, κινδυνεύει να αποδειχθεί η σταγόνα που θα ξεχειλίσει οριστικά το ποτήρι οποιασδήποτε εναπομένουσας σταθερότητας στη Μέση Ανατολή και διεθνώς. Θα έχει ανυπολόγιστες παγκόσμιες συνέπειες, κινδυνεύοντας να εξελιχθεί σε ιδιότυπη παγκόσμια σύρραξη, που μπορεί να πάρει τη μορφή γενικευμένης σύγκρουσης Δυτικών και Μουσουλμάνων.
Αν πιστέψουμε εξάλλου τον μεγάλο αμερικανικό τύπο, στα επιχειρησιακά σχέδια της επίθεσης κατά του Ιράν, περιλαμβάνεται και η πιθανή χρήση τακτικών ατομικών όπλων για πρώτη φορά μετά τη Χιροσίμα. Αυτό, αν γίνει, θα σημάνει το πέρασμα ενός ηθικο-πολιτικού και στρατιωτικού κατωφλίου για ολόκληρο τον κόσμο. Μια τέτοια χρήση θα απαλλάξει εκατομμύρια ανθρώπων από κάθε είδους ηθικό φραγμό και αναστολή για την χρήση μεθόδων τρομοκρατίας, ακόμα και με μέσα μαζικής καταστροφής και, αν δεν οδηγήσει στο τέλος του κόσμου, μπορεί πάντως να οδηγήσει στο τέλος της αμερικανικής και της ισραηλινής υπερδύναμης, με τον τρόπο που η Σικελική Εκστρατεία τερμάτισε την Αθηναϊκή Ηγεμονία.
Αυτοί ακριβώς είναι και οι λόγοι που οδήγησαν τις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες και ένα σημαντικό τμήμα όχι μόνο του αμερικανικού, αλλά και του διεθνούς εβραϊκού κατεστημένου, να συμμαχήσουν και να αποτρέψουν τον πόλεμο που ετοιμάζονταν να εξαπολύσουν Τζωρτζ Μπους και Ντικ Τσένευ.
Στο σενάριο ειδικά που θέλει να ενεργοποιήσει ο κ. Νετανιάχου για επίθεση μέσω Ελλάδας, δεν θα είναι μια μεγάλη συμμαχία, όπως το ΝΑΤΟ, που θα επιτεθεί συνολικά κατά του Ιράν. Ελλάδα, Βουλγαρία και Γεωργία θα θεωρηθούν από την Τεχεράνη, από το ενάμισυ δισεκατομμύριο Μουσουλμάνων και από την παγκόσμια κοινή γνώμη ως οι κύριοι συναυτουργοί του ισραηλινού εγκλήματος, με ότι αυτό συνεπάγεται για την ασφάλεια του ελληνικού λαού και τη διεθνή εικόνα της Ελλάδας.
ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΔΡΟΜΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΕΧΕΡΑΝΗ
H ισραηλινή αεροπορία έχει τέσσερις διαδρομές για να προσεγγίσει και να βομβαρδίσει το Ιράν:
Α. μέσω του Ιράκ, ο εναέριος χώρος του οποίου ελέγχεται από τις ΗΠΑ. Στην περίπτωση αυτή, η Ουάσιγκτον θα είναι αυτόχρημα συνεργός στην επίθεση, κάτι που δεν επιθυμεί για πολιτικούς λόγους
Β. μέσω της Σαουδικής Αραβίας, η ηγεσία της οποίας γνωρίζει ότι διακινδυνεύει την ίδια την επιβίωσή της αν δώσει τον εναέριο χώρο της για επίθεση κατά του Ιράν
Γ. μέσω της Τουρκίας, κάτι που αποκλείει όμως η σημερινή στάση της ‘Aγκυρας
Δ. μέσω της Γεωργίας, μιας χώρας που ελέγχεται απολύτως από το Ισραήλ και τις ΗΠΑ και βρίσκεται σε μικρή απόσταση από το βόρειο Ιράν. Μόνο που η ισραηλινή αεροπορία πρέπει να μπορεί να φτάσει στη Γεωργία κι αυτό μπορεί να γίνει είτε μέσω της Τουρκίας, είτε μέσω της Ελλάδας και της Βουλγαρίας.
Αυτός ακριβώς είναι ο παράγων που εξηγεί τις ασυνήθιστα πυκνές επαφές του κ.
Παπανδρέου με τον κ. Νετανιάχου. Οι δύο Πρωθυπουργοί συναντήθηκαν τρεις φορές σε διάστημα έξη μηνών, ενώ ο κ. Παπανδρέου δεν έκανε παρά μόνο από ένα ταξίδι στο Παρίσι και το Βερολίνο, παρόλο που η Ελλάδα βρέθηκε στο επίκεντρο της ευρωπαϊκής κρίσης! Ο ’Ελληνας Πρωθυπουργόις ταξίδεψε πρόσφατα και στη Σόφια, στην οποία πήγε αυγουστιάτικα και ο Πρόεδρος του Ισραήλ Σιμόν Πέρες. Επισήμως, για να συζητήσει με τους Βούλγαρους, αν πιστέψουμε τις επίσημες ανακοινώσεις, για το πως οι δύο χώρες θα συνεργασθούν καλλιεργώντας βιολογικά ραπανάκια και πως η Σόφια του Μπόικο Μπορίσωφ, της Μαφίας και των καμπαρέ, θα … πρωταγωνιστήσει στην … επίλυση του μεσανατολικού και τη συμφιλίωση Εβραίων και Παλαιστινίων!
ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ, ΣΑΑΚΑΣΒΙΛΙ ΚΑΙ ΡΟΝΤΟΣ
Δεινοί έμποροι και διαπραγματευτές, με ασυνήθιστες ικανότητες παραπλάνησης και μεγάλη συλλογικότητα που δεν διαθέτουμε εμείς οι ‘Eλληνες, οι Εβραίοι είναι, μαζί με τους Κύπριους, από τους πλέον επίφοβους διαπραγματευτές στον κόσμο. Ο ίδιος ο Νετανιάχου καυχήθηκε δημόσια ότι έχει περίπου στο τσεπάκι του τους Αμερικανούς Προέδρους. Είναι φανερό ότι θέλει, προτού φύγει από το πολιτικό προσκήνιο, να έχει καταστρέψει ολοσχερώς το Ιράν (δεν προκάλεσε βέβαια κοτζάμ εισβολή στο Ιράκ μόνο και μόνο για να δυναμώσει την Τεχεράνη) και να έχει μπλέξει για τα καλά τις Ηνωμένες Πολιτείες σε μια φλεγόμενη από άκρου εις άκρο Μέση Ανατολή.
Μαιτρ στην παραπλάνηση, οι Ισραηλινοί έχουν στήσει και μερικές από τις πιο αριστοτεχνικές παγίδες της ιστορίας, ιδίως όταν έχουν να κάνουν με χώρες και ελίτ σε κατάσταση γενικευμένης αποσύνθεσης.
Ορισμένες μαρτυρίες τους εμπλέκουν μάλιστα και στην παραπλάνηση, που θεωρείται κυρίως βέβαια αμερικανικό έργο, το 1974, του Ιωαννίδη, που επείσθη ότι επρόκειτο να ενώσει την Κύπρο με την Ελλάδα. Σήμερα η ημισέληνος κυματίζει περίπου στο μισό νησί. Οι υπερπατριώτες της ΕΟΚΑ Β’ που στρατολόγησε η Μοσσάντ και η CIA στο νησί όχι μόνο κατάφεραν να φέρουν τους Τούρκους στην Κύπρο, αλλά και παραμένουν ακόμα αδιόρθωτοι, στην καλύτερη περίπτωση, νεροκουβαλητές των ίδιων ξένων συμφερόντων, εκστρατεύοντας τώρα υπέρ μιας κυπρο-ισραηλινής συμμαχίας και επικρίνοντας αναδρομικά τον Μακάριο. Μερικές φορές αναρωτιέται κανένας αν είναι η βλακεία ή η προδοσία ο χειρότερος εχθρός των Ελλήνων.
Πριν από δύο χρόνια και αφού έκαναν τη Γεωργία προτεκτοράτο τους, οι Ισραηλινοί έσπρωξαν τον Σαακασβίλι σε μια αυτοκτονική επίθεση εναντίον της Ρωσίας. Το αποτέλεσμα ήταν η απολύτως προβλέψιμη από όλους, πλην του ίδιου του Γεωργιανού ηγέτη, καταστροφή της Γεωργίας, οι ίδιοι πέτυχαν όμως δύο σημαντικά πράγματα:
- έδωσαν ένα απτό παράδειγμα στη Μόσχα για τις δυνατότητες που έχουν να αποσταθεροποιήσουν ενόπλως την πρώην ΕΣΣΔ, αν όχι να προκαλέσουν νέο ψυχρό πόλεμο και επομένως ένα εξ αντιδιαστολής κίνητρο στη ρωσική διπλωματία να είναι πιο προσεκτική στις συναλλαγές και την υποστήριξή της προς την Τεχεράνη
- έσπρωξαν τη Ρωσία στην αναγνώριση Οσσετίας και Αμπχαζίας, αναγνώριση που παγίωσε την ισραηλινή επιρροή στην υπόλοιπη Γεωργία και αφαίρεσε από τη Μόσχα το μόνο μοχλό πίεσης επί της Τιφλίδας, την απειλή δηλαδή ότι θα αναγνωρίσει τις δύο αυτόνομες περιοχές.
Σε αυτό το σατανικό, παγκόσμιας σημασίας και εμβέλειας σχέδιο, φαίνεται ότι έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο ο κ. ‘Αλεξ Ρόντος, εξ απορρήτων του … Γιώργου Παπανδρέου, που δείχνει να τον περιβάλλει με την απεριόριστη εμπιστοσύνη του, κατά τρόπο που εμείς τουλάχιστο δυσκολευόμαστε να ερμηνεύσουμε. Να σημειώσουμε ότι ο κ. Ρόντος πρωταγωνίστησε σε όλες τις μεγάλες επιχειρήσεις αμερικανικών και ισραηλινών συμφερόντων στα Βαλκάνια, εναντίον της Ρωσίας, στον Καύκασο και τη Μέση Ανατολή την τελευταία δεκαετία, χρησιμοποιώντας ευρέως το όνομα Παπανδρέου. Τρεις μήνες πριν από τον πόλεμο στη Γεωργία, τον … προέβλεψε (!!!), από τις στήλες της Ιντερνάσιοναλ Χέραλντ Τρίμπιουν. Τέτοια οξυδέρκεια!
Καμιά φάκα δεν θάπιανε ποντίκια, αν δεν είχε και κάποιο τυρί. Στην τωρινή περίπτωση, το “τυρί” που μας προτείνουν είναι η σύμπηξη μιας στρατηγικής συμμαχίας με το Ισραήλ κατά της Τουρκίας. Είναι όμως καλό αυτό το τυρί, ή μήπως είναι δηλητηριασμένο και πεθάνουμε αν το φάμε;
Ο ΑΞΟΝΑΣ ΜΕ ΤΟ ΙΣΡΑΗΛ ΚΑΙ Η ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ
Η τελευταία “μεγάλη ιδέα” που διατρέχει το ελληνικό εκσυγχρονιστικό κατεστημένο, αλλά επίσης σημαντικούς κύκλους της ελληνικής και κυπριακής δεξιάς και ακροδεξιάς, είναι η σύμπηξη μιας συμμαχίας με το “πανίσχυρο” Ισραήλ, που θα μας λύσει όλα τα προβλήματα με την Τουρκία! Mόνο που βέβαια ουδέποτε οι ευφάνταστοι προπαγανδιστές αυτής της ιδέας δεν μπορούν να αποδείξουν τον ισχυρισμό τους, να μας δείξουν δηλαδή τα ανταλλάγματα που παίρνει η Ελλάδα για την πολιτική της.
Πολύ ωραία. Επί μιάμισυ δεκαετία, το νέο, εκσυγχρονιστικό ΠΑΣΟΚ υποστήριξε ότι η λύση των εθνικών προβλημάτων μας είναι να τα βρούμε με την Τουρκία κι ότι η άνοδος των ισλαμιστών του Ερντογάν, εις βάρος των κεμαλιστών, θα οδηγούσε σε αδιατάρακτη φιλία, ειρήνη και συνεργασία Ελλάδα και Τουρκία. Στη βάση αυτού του θεωρήματος, το κυβερνών νέο ΠΑΣΟΚ μεταξύ άλλων:
α) συμμετείχε σε ένα μεγάλο, διεθνές πολιτικό έγκλημα, την σύλληψη και παράδοση του ηγέτη της κουρδικής επανάστασης στην Τουρκία, υπό την άμεση καθοδήγηση των αμερικανικών και ισραηλινών μυστικών υπηρεσιών,
β) αναγνώρισε υπό την πίεση Ολμπράιτ ζωτικά συμφέροντα στο Αιγαίο στην ‘Αγκυρα,
γ) υποχρέωσε την Κύπρο να ακυρώσει την αγορά ρωσικών αντιαεροπορικών όπλων,
δ) υποστήριξε ενθουσιωδώς την ένταξη στην ΕΕ της απειλούσης στο Αιγαίο και κατέχουσας στην Κύπρο Τουρκίας.
Η πολιτική αυτή κατέληξε στη σύνταξη του σχεδίου Ανάν, που προέβλεπε τη διάλυση του κυπριακού κράτους και τη μετατροπή του σε είδος μεταμοντέρνου προτεκτοράτου, υπό τη διοίκηση ξένων δικαστών. Τις βασικές ιδέες για τη δομή αυτού του σχεδίου εισηγούνται για πρώτη φορά οι Ισραηλινοί ειδικοί που συμμετέχουν σε ειδικό φόρουμ για τα ελληνοτουρκικά που συνέρχεται τρεις φορές το 2001, στην Ουάσιγκτον, την Αθήνα και το Ισραήλ, οργανωμένο από το ίδρυμα Κόκκαλη. Η βασική ιδέα των Ισραηλινών ήταν, υπογραμμίζει ο Καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής στο Πάντειο Αλέξανδρος Κούτσης, που συμμετείχε σε ένα από αυτά τα συνέδρια, το πώς, δια των ρυθμίσεων του σχεδίου θα κρατήσουν υπό δυτικό-ισραηλινό έλεγχο την περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου αποτρέποντας την είσοδο τρίτων δυνάμεων.
Είναι λοιπόν δυνατό οι ‘Eλληνες πολιτικοί που, αποδεχόμενοι τις εισηγήσεις και συμβουλές αυτές, έκαναν και μέχρι τώρα κάνουν αυτή την πολιτική φιλίας και συμφιλίωσης με τους ισλαμιστές του Ερντογάν, να μας λένε τώρα ξαφνικά ότι θέλουν να κάνουν συμμαχία με το Ισραήλ εναντίον του Ερντογάν; Είναι αυτό εθνική πολιτική, ή είναι, αντίθετα, εθνική προσαρμογή στις μεταβαλλόμενες ανάγκες του αμερικανοεβραϊκού κατεστημένου της Ουάσιγκτον; Που το 2001 ήθελε να στηρίξει τον Ερντογάν και την ελληνοτουρκική φιλία, ενώ τώρα θέλει να στριμώξει τον Ερντογάν και δια της Ελλάδος. ‘Exουν την παραμικρή σχέση με οποιαδήποτε ελληνική, εθνική στρατηγική, αυτές οι επιλογές;
Ασφαλώς δεν μπορεί η Ελλάδα να είναι πιο παλαιστίνια από τους παλαιστινίους. Μια εξισορρόπηση της μεσανατολικής της πολιτικής επιβαλλόταν εδώ και πολύ καιρό. Αλλά αυτό που έγινε μετά το 1996 δεν ήταν εξισορρόπηση, ήταν η επιστροφή της ελληνικής ελίτ από τη σχετική ανεξαρτησία του Ανδρέα Παπανδρέου στη “συνήθη” κατάσταση υποτέλειας και εξάρτησης προς τις ΗΠΑ, το Ισραήλ και τις Βρυξέλλες, η επιστροφή στα γνωστά “φαναριώτικα” ρεφλέξ του συμβιβασμού και του κατευνασμού κάθε αφεντικού, ρεφλέξ που διαφοροποιούν τις ελίτ του πρώην οθωμανικού χώρου, από τις γνήσια ευρωπαϊκές, κυρίαρχες ελίτ.
Επί Κώστα Καραμανλή, η ελληνοισραηλινή συνεργασία παίρνει ποιοτικά ανώτερο χαρακτήρα, με τη μυστική συμφωνία που επέτρεπε στην ισραηλινή αεροπορία να πραγματοποιεί ασκήσεις προσομοίωσης βομβαρδισμού του Ιράν στον ελληνικό χώρο δοκιμάζοντας μάλιστα τα ρωσικά αντιαεροπορικά ΤΟΡ και Ες 300 που διαθέτουμε. Το κέρδος του Ισραήλ από τη συνεργασία ήταν κολοσσιαίο. Κανείς αντίθετα, δεν εξήγησε ποτέ τι κέρδισε η Ελλάδα από αυτή την ιστορία, εκτός του να αρχίσει να μπαίνει στο “κάδρο” του μουσουλμανικού κόσμου ως εχθρική χώρα. Στη διετία που μεσολάβησε από τις πρώτες ασκήσεις των Ισραηλινών στο Αιγαίο, οι τελευταίοι παρέδωσαν στην Τουρκία τηλεκατευθυνόμενα αεροσκάφη, πολύ επικίνδυνα για τα ελληνικά νησιά!
Βεβαίως κάθε χώρα έχει ανάγκη συμμάχων. Γιατί όμως Αθήνα και Λευκωσία απέρριψαν διαρρήδην τις προσπάθειες Βιλπέν, Σαρκοζί, Μέρκελ και άλλων να προτάξουν τα ελληνικού και κυπριακού ενδιαφέροντος θέματα για να αρθρώσουν το όχι που θέλουν να πουν στην τουρκική ένταξη; Να μια πολύ πιο φυσιολογική συμμαχία, με τις κεντρικές ευρωπαϊκές δυνάμεις, που δεν τη θέλει όμως η Ελλάδα και η Κύπρος! ‘Oπως δεν θέλει και πολλά πάρε-δώσε με τη Ρωσία του Πούτιν, πολύ πιο φυσιολογικό σύμμαχο της Ελλάδας.
Μας λένε ότι τι αμερικανοϊσραηλίνό λόμπυ θα κινητοποιηθεί τώρα υπέρ των εθνικών μας δικαίων. Μάλιστα.
Εχουν όμως εθνικές επιδιώξεις η Ελλάδα και η Κύπρος, για να έχει νόημα αυτή η κινητοποίηση;
Η Αθήνα θέλει να ρωτήσει τη Χάγη αν είναι ελληνικό το Φαρμακονήσι και το Αγαθονήσι.
Ο κ. Χριστόφιας προτείνει ένα εκ περιτροπής κράτος στο νησί, που απορρίπτουν τα υπόλοιπα κόμματα και ο πληθυσμός του!
Χρειαζόμαστε πραγματικά συμμάχους για τέτοιους είδους επιδιώξεις;
Υπάρχουν βεβαίως και διάφοροι ανεγκέφαλοι, που προφητεύουν κάθε τόσο ότι είμαστε στα πρόθυρα της διάλυσης της Τουρκίας, με τη βοήθεια ασφαλώς της συμμαχίας με το Ισραήλ.
Αυτό που έχει σίγουρα διαλυθεί εδώ και πολύ καιρό είναι το μυαλό μας και οποιοδήποτε εθνικό σχέδιο, γι' αυτό και καταλήξαμε πρόσφατα στην αγκάλη του ΔΝΤ.
Ας δοκιμάσουμε όμως προς στιγμήν να πάρουμε στα σοβαρά τα λεγόμενα.
Αν αύριο, επιστρέψουν στην εξουσία οι κεμαλιστές, και τα ξαναφτιάξουν με το Ισραήλ, τι θα κάνουν οι Ναπολέοντες και οι Μέτερνιχ;
Αν στο μεταξύ ο Ερντογάν με το κύρος που τώρα διαθέτει στον μουσουλμανικό κόσμο πείσει είκοσι ή τριάντα χώρες να αναγνωρίσουν την ΤΔΒΚ, τι θα κάνουν τότε οι κουτοπόνηροι, ιδιοτελείς φωστήρες της Λευκωσίας;
Αν αντίθετα, ο μουσουλμανικός κόσμος πιάσει φωτιά και γίνει η Τουρκία Ιράν, θα επιθυμούσαμε να είμαστε στην πρώτη γραμμή μιας τέτοιας σύγκρουσης;
Ρωτήστε τους οπαδούς του ελληνοϊσραηλινού άξονα και περιμένετε απαντήσεις.
Δεν υπάρχουν.
Δεν υπάρχει καμιά συζήτηση, υπάρχει μόνο πρωτογονισμός και ιδιοτέλεια, υπάρχει η έλξη της δύναμης και η συνήθεια της υποτέλειας.
Ο γράφων δεν έχει καμία αντίρρηση για την ανάπτυξη των ελληνοισραηλινών σχέσεων, αρκεί να μην είναι λεόντεια η βάση τους, να είναι ισορροπημένες και να μη διαταράσσουν βάναυσα την διεθνή εικόνα και ακτινοβολία της Ελλάδας.
Γιατί εκτός από τον ρεαλισμό της δύναμης, υπάρχει επίσης στη διεθνή πολιτική η δύναμη της ηθικής και η σοφία της ιστορίας, αλλοιώς οι Αμερικανοί θα κέρδιζαν, δεν θα έφευγαν ντροπιασμένοι από το Βιετνάμ, το Ιράκ, το Αφγανιστάν αύριο. Οι ‘Eλληνες δεν είμαστε Σταυροφόροι, ζούμε χιλιάδες χρόνια εδώ και θέλουμε να ζήσουμε άλλα τόσα. Δεν μπορούμε να αντέξουμε τη συσπείρωση πίσω από την Τουρκία όλου του Ισλάμ και αυτό θα καταφέρουμε στο τέλος όπως πάμε κι αφού θα έχουμε διασπαθίσει όλο το τεράστιο αυτό κεφάλαιο που δημιούργησε ιδίως ο Ανδρέας Παπανδρέου με την πολιτική του, μια πολιτική που μιμείται τώρα ο Ταγίπ Ερντογάν!
Αλλά δεν ήταν μόνο ο Ανδρέας. Αν υπάρχει ένα ζήτημα που συσπείρωσε τους περισσότερους Ελληνες πολιτικούς, πολύ διαφορετικούς κατά τα άλλα μεταξύ τους, ήταν η ανάγκη εξισορρόπησης, καλών σχέσεων με τον αραβομουσουλμανικό κόσμο. Καραμανλής, Γρίβας, Μακάριος, Λυσσαρίδης, Μιχάλης Ράπτης, ακόμα και ο Γεώργιος Παπαδόπουλος κατάλαβαν, ένοιωσαν τη σημασία του αραβικού κόσμου, κατάλαβαν ότι για την Ελλάδα η Ανατολή είναι η πολιτιστική ενδοχώρα της, η ήπια ισχύς της, το δικό της στρατηγικό βάθος.
Δεν έχουμε πυραύλους, δεν είμαστε δισεκατομμύρια, δεν έχουμε υψηλή τεχνολογία. Είμαστε όμως η χώρα του Παρθενώνα και του Περικλή, του Πλάτωνα, του Αριστοτέλη, του Πρωταγόρα, που γέννησε την ελευθερία και τη δημοκρατία, ο λαός του 1821, του 1941-44, του 1955-59. Αυτό είναι το κεφάλαιό μας και καλό είναι, στα πλαίσια ασφαλώς κάποιου ρεαλισμού που η ζώη επιβάλλει, να κυττάμε να μη το βρωμίσουμε, να το παραδώσουμε αλώβητο στις επόμενες γεννιές των Ελλήνων
Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Eπίκαιρα, στις 12.8.2010

 

Η «άτακτη» Λιβύη, πέφτει κι αυτή στα χέρια των ισχυρών της γης

Στην περίπτωση της Λιβύης, περίσσεψε η υποκρισία, αλλά διαπιστώθηκε επίσης ότι δεν κρατούνται καν ούτε προσχήματα.

 Μετά την επιτυχία της εκστρατείας κατά του Ιράκ (όπου η χώρα διαλύθηκε και ουσιαστικά είναι, τρία κομμάτια – σιίτες, σουνίτες, Κούρδοι) και αφού οι λαοί δεν αντέδρασαν στη φαιδρή δικαιολογία περί «εκδημοκρατισμού» της χώρας αυτής, το ίδιο καλούνται να δοκιμάσουν και άλλοι λαοί.
Με δέλεαρ την κατακρήμνιση του τυράννου και απόκτηση μεγαλύτερης ελευθερίας, αργά ή γρήγορα αντιλαμβάνονται και οι ίδιοι ότι τα πράγματα δεν ήσαν όπως τους υποσχέθηκαν. Άλλαξε απλώς ο κυρίαρχος.
Ειδικά όμως στην περίπτωση της Λιβύης, περίσσεψε η υποκρισία, αλλά και διαπιστώθηκε επίσης ότι δεν κρατούνται καν ούτε προσχήματα, για κάποιες λογικοφανείς έστω δικαιολογίες.
Κατ’ αρχήν, μόνον ως αστειότητες μπορούν να εκληφθούν τα αναφερόμενα περί «δημοκρατικών διαδικασιών» στους Άραβες. Λαοί, που επί χιλιάδες χρόνια ζουν με έναν συγκεκριμένο τρόπο καλούνται τώρα να γευθούν την «ελεύθερη εκλογή». Στη Λιβύη ιδιαίτερα, υπάρχουν 40 περίπου φυλές στην αχανή της έκταση (1,77 εκατ. τ.χλμ., 13,5 φορές μεγαλύτερη από την Ελλάδα, ίση περίπου με τη μισή Ευρώπη), το μίσος μεταξύ τους είναι τόσο μεγάλο, ώστε μόνον με τη βία πότε οι Οθωμανοί, πότε οι Ιταλοί και για 40 χρόνια ο Καντάφι (με μεσοδιάστημα λίγων ετών βασιλείας του Ιντρίς) είχε μια σχετική ενότητα.
Ο Καντάφι ισορροπούσε τα πράγματα, παρέχοντας σε όλους περισσότερα δικαιώματα από κάθε άλλη αραβική χώρα. Σύμφωνα με το Fox News, το Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ επαινούσε τη Λιβύη που «έχει κάνει τα ανθρώπινα δικαιώματα προτεραιότητα, και που προστατεύει νομικά τους πολίτες της». Δεν είχε λόγο ο ΟΗΕ να ψευσθεί, υπέρ ενός δικτάτορα που συγκέντρωνε την αντιπάθεια των δυτικών. Υποτίθεται όμως, πως η στρατιωτική επέμβαση του ΝΑΤΟ, έγινε για παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Αλλά και μια ρωσική αποστολή ιατρών, ανέφερε επίσημα στον πρόεδρο Μεντβέντεφ, ότι ελάχιστοι λαοί έχουν τόσες ανέσεις όσες ο λαός της Λιβύης. Διαθέτουν πολύ καλά νοσοκομεία και δωρεάν περίθαλψη. Τα νέα ζευγάρια επιδοτούνται (άτοκα δάνεια ύψους 50.000 δολ.), τα αυτοκίνητα κοστίζουν πολύ φτηνά, τα καύσιμα είναι επίσης φτηνά, οι αγρότες δεν φορολογούνται, κλπ.
Ακόμη κι αν όλα αυτά είναι προπαγάνδα (που δεν είναι, διότι τα βεβαιώνουν πολλοί εξαγωγείς της πόλης μας) κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι ο Καντάφι έφερε νερό στην έρημο, κατασκευάζοντας το μεγαλύτερο αρδευτικό έργο στην ιστορία, αξίας 33 δισ. δολ.
Δεν αμφισβητείται ότι είναι υποκινούμενες οι «εξεγέρσεις» (τύπου πορτοκαλί επαναστάσεων», με 125 δολ. ημερησίως σε κάθε «εξεγερμένο»), στη δε Λιβύη διακρίνονται στα βίντεο οι έμπειροι «επαγγελματίες στρατιώτες», όπως και οι πρωτοπόροι στο Ιράκ, και μένει να απαντηθεί ποιο ή ποια ήσαν αυτά που ζητούσαν από τον Καντάφι και δεν τα πρόσφερε στους ισχυρούς της γης (όχι φυσικά στους Αμερικανούς).
Μόνον το πετρέλαιο δεν είναι, διότι η χώρα παράγει μόλις το 2% του παγκόσμιου πετρελαίου και ενδεχόμενο κενό μπορεί κάλλιστα να αναπληρωθεί από τα αποθεματικά της Σ. Αραβίας. Ίσως, να έπαιξε ρόλο ότι πάτησε πόδι η Κίνα στην Αφρική (είναι η σειρά της Νότιας Αφρικής;) και συζητούσαν για εκμετάλλευση των κοιτασμάτων της Νότιας Λιβύης, που είναι ακόμη απείραχτα.
Με δεδομένη τη σπουδή των «αντικαθεστωτικών» για δημιουργία Κεντρικής Τράπεζας, προ μηνός περίπου, αλλά και τη σπουδή της Παγκόσμιας Τράπεζας, της οποίας εκπρόσωπος προ δύο ημερών δήλωσε ότι «μπορούμε να φανούμε χρήσιμοι για να βοηθήσουμε στην ανοικοδόμηση της χώρας», δείχνουν ότι πετρέλαιο και τραπεζικό σύστημα είναι η αμοιβή για τους εμπνευστές της εξέγερσης στη Λιβύη. Και τούτο διότι, δύο ενέργειες του Καντάφι, δεν συγχωρήθηκαν από το παγκόσμιο σύστημα. Ότι πετρέλαιο και τράπεζες, ήσαν σε κρατικά χέρια. Μεγαλύτερο αμάρτημα από τη σύναψη φιλικών επιχειρηματικών σχέσεων με τους Ρώσους.
Σύμφωνα με το ΔΝΤ, η κεντρική Τράπεζα της Λιβύης έχει 144 περίπου τόνους χρυσού στα θησαυροφυλάκια της. Με αυτόν τον θησαυρό, ποιος χρειάζεται την BIS, ή το ΔΝΤ και τους κανόνες του;
Οι κανόνες της BIS (Bank for International Settlements), με έδρα τη Βασιλεία της Ελβετίας, σύμφωνα με τον επίσημο ιστότοπό της, είναι απλές: Οι κεντρικές τράπεζες πρέπει να έχουν ως κύριο σκοπό τους τη σταθερότητα των τιμών. Και θα πρέπει να είναι ανεξάρτητες από τις κυβερνήσεις, ώστε να μην επηρεάζονται από πολιτικές βουλήσεις. Θα πρέπει να υπάρχει σταθερή χρηματική προσφορά, ακόμη κι αν αυτό συνεπάγεται την επιβάρυνση του λαού με ξένο χρέος. Οι κεντρικές τράπεζες αποθαρρύνονται από το να τυπώνουν χρήμα, και να το χρησιμοποιούν για το καλό του κράτους, είτε άμεσα, είτε ως δάνειο.
Υπήρξε ένα άρθρο της «Asia Times» του 2002, σύμφωνα με το οποίο «οι κανόνες της BIS εξυπηρετούν απλά το ιδιωτικό τραπεζικό σύστημα, ακόμη και εις βάρος των εθνικών οικονομιών. Η BIS κάνει στα εθνικά τραπεζικά συστήματα, αυτό που το ΔΝΤ κάνει στα εθνικά νομισματικά καθεστώτα. Οι εθνικές οικονομίες που πέφτουν θύματα, δεν εξυπηρετούν πλέον τα εθνικά συμφέροντα». Αυτό μας είπε έμμεσα και ο Έλληνας πρωθυπουργός.
Για κατακλείδα να προσθέσουμε, ότι ο Καντάφι απέβλεπε σε συνένωση των αφρικανικών κρατών και είχε μιλήσει και για ενιαίο νόμισμα. Χρειάζονται και άλλα, για να γίνει κατανοητό, γιατί εκστράτευσε το ΝΑΤΟ, προκειμένου να «εκδημοκρατίσει» και την Λιβύη;
Ο Μακεδών
Αναδημοσίευση από:http://www.voria.gr/

Ο οικονομολόγος Δημήτρης Καζάκης στην ΚΡΗΤΗ TV αποκαλύπτει το παιχνίδι με το χρέος. ΔΕΙΤΕ ΤΟ!!